Wrath of the Titans

Tien jaar nadat hij de Kraken versloeg probeert Perseus een iets of wat normaal leven te leiden samen met zijn zoon. Perseus heeft het wel gehad met de Goden en wil niets meer met hen te maken hebben, ook al is het duidelijk dat het allemaal niet zo fantastisch gaat in de wereld. Echter, wanneer een Chimera zijn zoon aanvalt en het duidelijk wordt dat zijn vader Zeus verraden is door Hades en Ares, beseft Perseus dat hij zich niet langer afzijdig kan houden. Hij neemt de wapens wederom op en gaat samen met Koningin Andromeda en Poseidon’s zoon, de halfgod Agenor, op zoek naar Tartarus in de hoop dat ze Zeus op tijd kunnen bevrijden en zo Kronos, de sterkste Titan aller tijden, alsnog kunnen stoppen.

Wrath of the Titans is het vervolg op Clash of the Titans uit 2010 waarin we ook al Sam Worthington in de hoofdrol zagen, bijgestaan door Liam Neesom en Ralph Fiennes in supporterende rollen. In plaats van Alexa Davalos krijgen we nu Rosamund Pike als Andromeda en dat is een positieve verandering. Pike is niet gewoon voer voor de Kraken maar staat haar mannetje als leidster van het machtige leger dat opgezet wordt als de laatste verdedigingslinie van de mensheid tegen de wezens van de onderwereld. Althans, dat is toch het idee.

Wanneer Perseus voorbijkomt heeft ze namelijk absoluut geen probleem om haar leger achter te laten en hem bij te staan in zijn queste, maar spijtig genoeg lijkt haar rol weinig meer te bevatten dan gewoon wat meelopen en er mooi uit te zien (zelfs met haar gezicht volgesmeerd met modder). Toby Kebbell’s Agenor moet een grappige sidekick voorstellen maar op zijn minst heeft hij toch nog wat nut als “Navigator” die Perseus leidt naar waar hij moet zijn.

Zoals je je wel kan bedenken is het verhaal nogal simpeltjes en oppervlakkig, net zoals het geval was in Clash of the Titans, maar gelukkig is de aktie toch wel wat beter. In plaats van een halve film te moeten zien voordat we wat deftig spektakel krijgen verhoogt regisseur Jonathan Liebesman het tempo al snel met de aanval van de Chimera in het begin van de film waarna hij ons op een reis neemt van het ene gevecht naar het andere, om hier en daar enkel even te pauzeren voor wat “belangrijke” dialogen.

Het is allemaal niet echt schitterend (vooral Kronos viel me tegen) maar slaagt er wel in om te onderhouden.