Wendigo

Kim, George en Miles vertrekken naar het platteland om daar hun vakantie door te brengen in het huis van een van hun vrienden. Onderweg raken ze echter per ongeluk een hert en geraken ze vast in de sneeuw. Terwijl ze wachten op een sleepwagen verscheinen plots enkele jagers die duidelijk allesbehalve gelukkig zijn dat het dier waarop ze al enige tijd aan het jagen zijn gedood is door de auto. Een van de jagers, Otis, lijkt zelfs helemaal door te slaan wanneer hij erachter komt dat het hoofd van het dier beschadigd is…

De regisseur had bij het schieten van deze film om er een horrorfilm van te maken die draait rond de compleet doorgeflipte jager, of effectief te focus op het Wendigo-beest. Spijtig genoeg is het maar al te duidelijk dat hij die keuze niet wilde maken met als gevolg dat we een film voorgeschoteld krijgen die totaal nergens op slaat. Aan de ene kant heb je een gekke jager die een familie terroriseert, en aan de andere kant een mythologisch wezen dat eigenlijk doorheen de film weinig doet behalve op het einde en ook dan enkel maar wat staat te staan kijken als een koe naar een auto. De spanning moet komen van filmstijlen die we reeds gezien hebben in films als Evil Dead en Event Horizon maar waar deze in die films de spanning naar een hoger niveau trekken vloeit deze hier compleet weg waardoor je constant met een gevoel zit van “En? Wat gaat er nu gebeuren?” terwijl er eigenlijk niets gebeurt. Zwaar teleurstellend.