Solaris

Chris Kelvin (George Clooney) is een psycholoog die naar een ruimtestation gestuurd wordt dat rond een verre en rare planeet genaamd Solaris draait om de bemanning die daar zit terug naar Aarde te krijgen. Eerder pogingen om de mensen terug te krijgen zijn allemaal gefaald en hij is hun laatste hoop.

Wanneer hij arriveert zijn er nog slechts twee overlevenden op het station, Snow (Jeremy Daviesà en Gordon (Viola Davis), terwijl de rest verdwenen zijn of zelfmoord gepleegd hebben. Na een dag op het station verschijnt plots Chris’ vrouw Rheya (Natascha McElhone) voor zijn ogen en dit terwijl zijn al enige tijd geleden overleden is. Blijkbaar doet Solaris iets met de hersenen dat mensen die op een of andere manier speciaal zijn voor iemand teruggebracht worden in hun leven, of ze nu dood zijn of niet. Chris ziet dit als een mogelijkheid om goed te maken wat hij in het verleden gedaan heeft en wil Rheya terug meenemen naar Aarde, samen met hemzelf, Snow en Gordon. Maar dat is zonder rekening te houden met Rheya zelf die erachter komt dat ze niet echt is wie zelf denkt dat ze is…

Solaris heeft een zeer traag tempo en doet regelmatig herinneren aan die andere trage ruimtefilm, “2001: A Space Odyssee”. Je verwacht constant een quote van HAL2000 maar natuurlijk komt die nooit. Solaris draait op atmosfeer (niet letterlijk!) maar spijtig genoeg is die nogal neerslachtig en ook spanning is er bijna niet te vinden waardoor het al snel een saaie boel dreigt te worden. Persoonlijk moeten we zeggen dat we niet echt onder de indruk waren, maar we kunnen ons wel voorstellen dat diegenen die houden van meer artistieke films Solaris zeer zeker zullen kunnen appreciëren.