Noah


box-noah

Al wie in zijn jeugd wat van godsdienst meegekregen heeft kent het verhaal van de Ark van Noah wel, of toch tot op zeker niveau. Het nageslacht van Adam en Eva heeft het op Aarde nogal bont gemaakt, de Nephilim – kinderen van vrouwen die hebben zitten rampetampen met engelen – hebben het allemaal nog wat erger gemaakt, en God heeft het allemaal met lede ogen aangekeken totdat hij het beu werd. Zijn handelswijze ten opzichte van de mensheid was dringend aan herziening toe dus besloot hij om Noah op te dragen een ark te bouwen waarin dieren per koppel bij elkaar gebracht werden zodat ze de aankomende zondvloed konden doorstaan en het leven op Aarde een nieuwe start kreeg.

Tot dusver het bekende verhaal, over naar de film. Deze volgt min of meer wat we hierboven reeds beschreven maar er wordt naar goede Hollywoodtraditie nog wat drama toegevoegd, kwestie dat er toch nog iets “nieuws” te beleven valt. Anders zou het toch maar saai zijn, nietwaar?

Barbaren die beseffen dat er iets op til is en weinig goeds van zin zijn, Nephilim die hopen door onze held te helpen toch nog verlossing te vinden, de zonen van Noah die plots bedenken dat zonder vrouw het toch maar een eenzaam leven gaat worden, een grootvader die blijkbaar over magische krachten beschikt en een Noah die het gewicht van de wereld op zijn schouders lijkt te dragen. Aan extra inhoud en plotwendingen geen gebrek dus bij deze verfilming van het Bijbelse verhaal, maar maakt dit het ook een leuke film om naar te kijken?

Daar wringt het schoentje een beetje. De acteerprestaties zijn zeker goed te noemen en Russell Crowe schittert wederom, maar de “moraal van het verhaal” ligt er zo bovenarms op dat het gewoon begint tegen te steken. De zwaarmoedige atmosfeer beukt constant als een hamer op je hersenen in en gewoon alle mogelijke plezier wordt compleet de kop indrukt. Tel daar nog een time-lapsed sc√®ne bij die het tempo compleet stillegt en je nog maar eens drukt op hoe de mensheid zich beter zou moeten gedragen en het geeuwen slaat ongenadig toe.

Regisseur Darren Aronofsky slaagt erin om alles “mooi” in beeld te brengen, maar alsof de ondergang van de mensheid op zich nog niet genoeg is worden er nog allerlei extra zaken op Noahs pad gelegd die de zaken nog moeilijker maken voor hem dan ze al zijn en dit blijft maar doorgaan totdat de brave man er eindelijk de brui aan geeft en “nee” durft zeggen tegen wat hij denkt dat God van hem verwacht. Moet dit nu een positieve inslag geven aan het verhaal? Het lijkt ons vooral onlogisch tenzij je ervan uitgaat dat alles wat men doet per definitie is wat God in gedachten had. En dat kan niet echt de bedoeling zijn denken wij dan…

Als je totaal niet nadenkt over wat er voorbij komt op het scherm kan je misschien nog wat plezier beleven aan de pracht en praal die tevoorschijn getoverd wordt met de groots opgezette sc√®nes en special effects (de ark ziet er bij voorbeeld √©cht goed uit!), en als diepgelovige katholiek zal je het mogelijk een perfecte film vinden om voor te schotelen aan je kinderen zodat je hen erop kan drukken dat ze braaf moeten zijn. Voor een leuke filmervaring stellen we echter voor elders te gaan kijken want wij vonden deze toch echt wel te deprimerend en zwaarbeladen om goed te kunnen noemen. En dan te bedenken dat wij het verhaal van Noah altijd in gedachten hadden als een verhaal over hoop en toekomst…

Een Hollywood blockbuster die kwalitatief eigenlijk weinig mist, maar veel te zwaarbeladen aan de start verschijnt om heelhuids de finish te bereiken. Laat staan om als winnaar uit de bus te komen.

  • Facebook
  • Twitter
  • Google Plus
  • Delicious
  • StumbleUpon
  • Add to favorites
  • Email
  • RSS