J. Edgar

J. Edgar vertelt het verhaal van een van de machtigste mannen in de VS tijdens de Koude Oorlog, J. Edgar Hoover, hoofd van de FBI. We volgen Hoover terwijl hij zich een omhoogwerkt binnen de FBI en het bureau transformeert tot de machtige organisatie die het vandaag is. Ondertussen krijgen we ook te zien hoe hij worstelt met zijn eigen rare trekjes en dat hij absoluut geen probleem heeft met een eigen moraal te volgen als hem dit goed uitkomt.

De laatste jaren heeft Clint Eastwood heel wat schitterende films afgeleverd maar spijtig genoeg is J. Edgar daar geen van. Ondanks een wederom schitterende Leonardo DiCaprio voelt de film onthecht, oppervlakkig en veel te langdradig. En dit terwijl er niet genoeg ingegaan wordt op de psyche van Hoover, noch de evolutie van de FBI zelve.

Heel wat zaken komen voorbij, zowel in het persoonlijke en professionele leven van Hoover, maar zowat alles wordt heel oppervlakkig aangekaart en mist cohesie door het constante gebruik van flashbacks. Als gevolg daarvan kregen we het gevoel dat het krachtigste personage in de film Hoovers secretaresse Helen Gandy was en het lijkt ons dat dat niet echt de bedoeling was. Een meer rechtdoorzee aanpal en een duidelijkere focus op ofwel Hoovers persoonlijke leven (waar nogal weinig over bekend is waardoor het moeilijk is om dieper te graven) of zijn transformatie van de FBI en invloed op diegenen met macht zou deze film een heel pak sterker gemaakt hebben.

J. Edgar is een film die veel te lang lijkt te duren, te weinig diepgang lijkt te hebben, en kijkers op afstand houdt. Een duidelijk gemiste kans op alle vlakken.