Game of Thrones – Seizoen 2

Game of Thrones, gebaseerd op R.R. Martin’s “A Clash of Kings”, het tweede boek uit zijn “A Song of Ice and Fire” serie, is groots. Met verscheidene door elkaar lopende verhaallijnen en onnoemelijk veel personages is het verre van een makkelijke serie om in te springen en je moet effectief opletten wil je de draad niet kwijtspelen. Het is de Lord of the Rings van televisie maar met zoveel meer tijd ter beschikking gaat deze serie nog tientallen malen dieper dan Peter Jackson’s meesterwerk. De makers slagen er echter wonderwel in om alles zo goed in elkaar te zetten dat het geen chaotische boel wordt, maar dat de kijker van minuut tot minuut meegedragen wordt met de verhalen van de Lannisters, de Starks, de Baratheons en de mensen die rond deze families dwalen.

Alhoewel je verscheidene zaken als centraal punt kan aanduiden in Game of Thrones, lijkt alles toch een beetje te draaien rond de positie van de “Hand of the King”. In het eerste seizoen zagen we hoe Eddard Stark (Sean Bean) in die positie een onderzoek deed naar de dood van de vorige “Hand”, een onderzoek dat uiteindelijk naar zijn eigen dood leidde. In dit tweede seizoen is het de beurt aan Tyrion Lannister, het dwergbroertje van de jonge King Joffrey, die schittert in zijn rol van manipulator en met plezier de andere manipulators aan het hof naar huis speelt.

Peter Dinklage doet zijn rol van Tyrion alle eer aan en vertoont een multitude aan eigenschappen maar wat vooral opvalt is hoe hij boven zichzelf uitrijst en een vorm van moraal besef introduceert binnen de Lannister familie. Hij mag dan wel een meester-manipulator zijn met kleine kantjes (letterlijk!), hij heeft ook duidelijke zwakke plekken alsook een gevoel van eer dat hem zo mogelijk een van de meest populaire personages in de serie maakt.

De dood van Koning Baratheon heeft ervoor gezorgd dat de sadistische Joffrey op de Ijzeren Troon gaat zitten, maar de rest van de Seven Kingsdoms is daar niet zo mee opgezet. Robert’s oudere broer Stannis heeft het meeste recht op de troon maar dat heeft zijn jongere broer Renly niet weerhouden om zelf eveneens een claim te doen op de troon. Het wordt er niet makkelijker op dat Robb Stark uit woede voor de dood van zijn vader zichzelf uitgeroepen heeft tot Koning van het Noorden en de oorlog is aangegaan met de Lannisters om onafhankelijkheid te verkrijgen. Ondertussen is Daenerys Targaryen aan de andere kant van de Narrow Sea aan het uitzoeken hoe ze terug kan keren naar haar voormalige vaderland om de troon op te eisen. En zij heeft een voordeel dat de andere wannabe koningen niet hebben: drie pasgeboren draken. Terwijl al deze “koningen” het onder elkaar uitvechten lurkt er echter een gevaar aan de andere kant van de Muur in het Noorden dat door hen allemaal vergeten wordt…

Buiten Daenerys Targaryen zien we dat de strijd vooral gevoerd wordt door mannen, maar wat vooral opvalt in deze serie is hoe groot de invloed van de vrouwen wel is. Zowat elk van de troonspretendenten is bijgestaan door een sterke vrouw aan zijn zijde die in grote mate de beslissingen mee bepaalt. Seks is duidelijk een van hun troeven en de serie kijkt dan ook niet op een blote tiet meer maar het voelt nooit gratuit aan.

Dit tweede seizoen heeft iets meer aktie in petto dan het eerste, maar de verhalen blijven zeer diepgaand en intrigerend ook al wordt het er niet makkelijker op om te volgen doordat personages die in seizoen 1 een bijrol hadden nu van groter belang worden, terwijl er ook nog eens nieuwe personages ge√Įntroduceerd worden. Je moet dus geconcentreerd blijven volgen, maar de beloning hiervan is dan ook navenant.

Als je Game of Thrones vergelijkt met een film dan is seizoen 1 de introductie, waar seizoen 2 de eerste actiesc√®nes bevat en het verhaal echt aan het rollen gaat. Het einde is nog verre van in zicht maar alles wordt wel verder opgebouwd om tot een verbluffende conclusie te kunnen komen. Als dusdanig is het einde van dit tweede seizoen misschien een beetje ondermaats, maar het zorgt voor genoeg intrige om je rijkhalzend uit te laten kijken naar seizoen 3. Game of Thrones is een grootse serie van een eerder ongeziene grandeur en HBO toont hiermee dat hun slogan “It’s not television, it’s HBO” geen opschepperij is.