Fair Game

Valerie Plame Wilson is een agente van de CIA wiens missie het is om bewijs te vinden dat Saddam Hoessein massavernietigingswapens aan het maken is, de reden waarom de VS ten oorlog wil trekken tegen Irak. Hoe hard ze ook zoekt, echter, ze vindt niets. Wanneer een gerucht plots opduikt dat Saddam Yellowcake plutonium gekocht heeft van Niger suggereert Plame dat haar man Joe Wilson kan helpen gezien hij vanuit zijn vorige job als ambassadeur expertise in de regio heeft. Nadat hij op onderzoek uitgezonden wordt door het agentschap geraakt hij er echter van overtuigd dat er absoluut geen bewijs is voor zulk een deal.

Het Witte Huis is natuurlijk niet gelukkig met zijn conclusies en ze blijven hem daarom pushen om verder te zoeken. Compleet van de kaart dat zijn bevindingen niet serieus genomen worden besluit Wilson een column te schrijven voor een krant waarin hij zijn ideeën belicht en openlijk het Witte Huis beschuldigt van het misleiden van de media alsook de publieke opinie. Daaropvolgend besluiten de machthebbers die ten oorlog willen trekken dat er geen betere manier is om Wilson in diskrediet te brengen dan uit te brengen dat zijn vrouw Valerie in werkelijkheid een CIA agente is…

Fair Game is een van de vele films die de zogenaamde “War on Terror” op de korrel neemt maar waar de meeste vertellen over soldaten die ten oorlog trekken en men openlijk kritiek levert op de regering Bush en hoe deze de oorlog in Irak opstartte krijgen we hier een veel persoonlijker verhaal.

De film stelt zich redelijk neutraal en op feiten gebaseerd op, terwijl de zaken gepresenteerd worden zoals ze gebeurd zouden zijn terwijl de focus vooral uitgaat naar de persoonlijke gevoelens van de personages maar spijtig genoeg niet op een manier die echt doet meeleven, laat staan dat je er kwaad van zou worden. Het is alsof je zaken voorbij ziet komen zonder dat je echt geëngageerd wordt en ook al weet je dat het gebeurde gewoonweg schandalig is, de film zorgt er absoluut niet voor dat je gaat meeleven met de mensen die op het doek voorbij komen.

Dat kan natuurlijk zijn omdat het echtgebeurde verhaal weinig tot geen deining maakte in Europe, maar voor ons lijkt het toch vooral te komen doordat het nogal moeilijk is om te verstaan waarom Plame zo lang nodig had om haar zijde van het verhaal te vertellen. Misschien dat we iets gemist hebben, maar het lijkt dat de film er niet in slaagt haar rmotivering duidelijk te maken omtrent waarom ze diegenen die haar in zulk een moeilijke positie plaatsten bleef verdedigen, of ze is gewoon effectief dom. In beide gevallen blijft de film echter een mislukking.

Het mag schandalig zijn dat de CIA een van hun eigen agenten laat vallen als een baksteen, dat wil nog niet zeggen dat dit per definitie een goede film oplevert. En dat is bij Fair Game dan ook niet het geval. De film slaagt er totaal niet in om je gevoel van verontwaardiging aan te spreken en dat is nu net wat men probeerde…