Death Race: Inferno

Carl Lucas, de originele Frankenstein, is dankzij Death Race immens populair geworden en miljarden dollars worden gespendeerd aan Frankenstein merchandising. Dat belet echter niet dat de Weyland Corporation in problemen komt wanneer miljardair Niles York zijn oog op het Death Race evenement laat vallen. Hij neemt de zaak over en besluit om het fenomeen te internationaliseren en nog groter te maken dan het reeds is.

Lucas heeft hier weinig mee uitstaans aangezien hij reeds vier races gewonnen heeft, en nog maar één overwinning nodig heeft om zijn vrijheid te bekomen. Althans, dat is wat hij dacht want York heeft immers totaal andere plannen.

De deal die Lucas met Weyland had wordt geschrapt en York maakt het zeer duidelijk dat “Frankenstein” geen volgende race zal winnen. Immers, zonder Frankenstein zou Death Race een heel stuk aan populariteit inboeten en zouden de inkomsten dramatisch zakken. York stelt daarom een nieuwe deal voor: Lucas wint geen races meer maar hij en zijn team blijven wel in leven. Frankenstein zou echter Frankenstein niet zijn als hij een plan in het achterhoofd had om York te dwarsbomen, ook al wordt het volgende Death Race evenement verhuisd naar Zuid-Afrika waar men in de woestijn moet gaan racen.

Death Race: Inferno is het derde deel in de Death Race franchise, en als we de originele film uit 1975 meetellen (Death Race 2000 met Sylvester Stallone en David Carradine) reeds nummer vier zelfs. Al te vaak zien we dat bij sequels de kwaliteit recht evenredig achteruit gaat terwijl het nummer achter de titel omhoog telt en dat is spijtig genoeg ook het geval bij Inferno.

Inferno is qua tijd gesitueerd tussen deel 2 en deel 1 en heeft op zich wel een verhaal waar wat mee aan te vangen is maar de makers slagen erin om het compleet te verprutsen. De dialogen slaan op niets en worden nog nét niet voorgelezen, de actie wordt nog hectischer weergegeven dan in een Michael Bay film en de aanwezig castleden (Danny Trejo, Vingh Rhames en Luke Goss uitgezonderd) kunnen maar beter een andere job gaan zoeken want hun prestaties zijn beneden ondermaats. We zouden zelfs bijna durven zeggen dat wijzelf het er beter van af zouden brengen!

En dan hebben we het nog niet gehad over de gaten in het script die een gatenkaas jaloers zouden maken. Zo vragen we onszelf bij voorbeeld nog steeds af wat het doel was om de ster van Death Race, Carl “Frankenstein” Lucas, apart te zetten in een hok dat meer leek op een vuile waterput dan een gevangeniscel. De “coolness factor” van met je voeten in water te staan ontsnapt ons immers.

Death Race 2000 was leuke pulp. Death Race met Jason Statham was een deftige reboot en Death Race 2 was al wat minder maar kon op het einde gelukkig nog net de eer redden. Deze Death Race: Inferno brandt echter sneller op dan een lucifer die aangestoken wordt met een vlammenwerper.