A Good Day to Die Hard

Wanneer John McClane te horen krijgt dat zijn zoon Jack – met wie hij weinig contact heeft en die ogenschijnlijk op het verkeerde pad beland is – in Rusland opgepakt is door de politie voor moord besluit hij om naar ginds te reizen en hem bij te staan. Eens daar is hij net op tijd om te zien hoe Jack samen met een andere gevangene ontsnapt. Wanneer een bende Russen de achtervolging aangaan volgt John dit voorbeeld en hij slaagt erin om Jack te redden maar nu blijkt dat deze niet zozeer op het slechte pad is, als wel op missie voor de CIA. Erger nog: door John’s tussenkomst is het moment om weg te geraken uit Moskou gepasseerd en zien beide zich genoodzaakt om de krachten te bundelen terwijl een groep Russische gangsters achter hen aanzit.

Die Hard moet je altijd met een korreltje zout nemen – liefst een pakje zoute chips dus – terwijl je achterover op de bank geniet van het spektakel. En dat is met deel 5 in de serie evenzeer het geval. De film begint met een van de beste auto-achtervolgingen die we ooit gezien hebben (misschien iets te duidelijk gesponsord door Mercedes?) om dan even te kalmeren voordat het tempo weer opgepompt wordt en we naadloos naar een al evenzeer spectaculaire finale geleid worden. Voluit actie, met hier en daar een flauwe mop… Die Hard is duidelijk terug! Of toch niet? Terwijl we de actie wel konden pruimen moeten we er wel bij vermelden dat de relatie tussen zoon en vader nogal geforceerd overkomt, en dat de slechteriken in deze film veruit het beroerdst zijn van alle Die Hard films. Je begint je af te vragen of de politie in Rusland écht zo slecht is dat je de McClane’s nodig hebt om orde op zaken te stellen. Geloofwaardig is het dus totaal niet, spannend ook al niet echt (je kan zowat alles van mijlenver zien aankomen) en de film draait dus puur op twee uitgerokken delen (de achtervolging in het begin en het eindgevecht) en Bruce Willis die als John McClane toch nog steeds een cool personage blijft neerzetten. Al bij al genietbaar en plezierig maar zeker niet super dus. Gelukkig wél een pak beter dan die andere recente actiefilm waar Willis in voorkomt: G.I. Joe: Retaliation.