100 Feet

Marnie Watson heeft uit zelfverdediging haar man, een agent, die haar misbruikte vermoord. Echter, aangezien er ondanks verscheidene klachten bij de politie er geen echt bewijs was van misbruik wordt ze veroordeeld en moet ze naar de gevangenis. Na enige tijd krijgt ze de kans om terug te keren naar haar huis om daar onder huisarrest te blijven met een enkelband tot ze haar straf uitgezeten heeft. Veel bewegingsruimte levert haar dit echter niet op want slechts 100 voet mag ze zich verwijderen van de detector in de hal en indien ze zich daar niet aan houdt staat binnen de kortste keren de politie weer op de stoep.

De voormalige partner van Marnie’s man, Shanks, gelooft compleet niet dat Marnie verantwoordelijk kan zijn voor de moord. Hij besluit dan ook om in haar buurt te blijven in de hoop dat Marnie op een dag hem zal vertellen wat er effectief gebeurd is en wie ze probeert te beschermen.

Marnie is ondertussen zelf allesbehalve gelukkig met de situatie, maar met de hulp van Joey, een tiener die in de buurt woont, slaagt ze er wel in om rond te geraken en de tijd te doden. Wanneer echter na een tijdje rare dingen beginnen te gebeuren duurt het niet lang voordat Marnie beseft dat haar overleden man aan het spoken is in het huis en nog wat openstaande rekeningen met haar wil vereffenen…

100 Feet heeft enkele zaken die goed werken, maar evenzeer een hoop problemen. Het “spookhuis” verhaal is reeds ontelbare keren aan bod gekomen maar de toevoeging van een enkelband voor huisarrest is wel een leuke innovatie en Famke Janssen zet een zeer deftige prestatie neer. Het script is echter een gatenkaas vol met inconsistenties, en de ontwikkeling van de personages is duidelijk een serieuze misser. Voeg daar nog bij dat de special effects het ene moment schitterend zijn om tegen het einde compleet onecht over te komen en je krijgt als eindresultaat een gemiddelde horrorfilm die het net niet haalt.

Natuurlijk zijn er tonnen aan low budget horrorfilms op de markt die het slechter doen, maar het sleutelwoord daarbij is “low budget” (sorry, het zijn twee woorden!). Zulke films moeten het hebben van originaliteit en dat is wel het laatste dat we van 100 Feet kunnen zeggen. Als een big budget horrorfilm valt 100 Feet op teveel aspecten door de mand, en de “grote finale” is daarbij nog zowat de ergste tegenvaller aangezien deze bijna de complete film naar de filistijnen helpt.